Fonoturystyka

aut. Michał Libera

Stephen Vitiello podczas nagrań terenowych, fot. Katy McDaniel

Wśród dziesięciu funkcji fonografu, które wymienił ponad sto lat temu jego wynalazca, Thomas Edison, na pierwszym miejscu znalazło się pisanie listów. Nawet jeśli każdy z kolejnych dziewięciu punktów opiera się na podobnej ambicji, ten pierwszy nie powinien pozostawiać wątpliwości - nagrywanie i podróżowanie zorganizowane są wokół tego samego tematu: próby pokonania przestrzeni.

"31 marca [1939 roku] wyjechaliśmy z Port Aransas, gdzie spędziliśmy miesiące zimowe. Na przełęczy rozpakowaliśmy się i załadowaliśmy do naszego Plymoutha dobry, prawie nowy sprzęt do nagrywania, mikrofon, stojak i konwerter; zostawiliśmy natomiast dwie ciężkie baterie, które miały zostać wysłane i dotrzeć do nas w Huston. A my tymczasem pojechaliśmy do Austin, gdzie znaliśmy mechanika, który miał nam sprawdzić nasz nowy sprzęt".

Tak początek jednej z najsłynniejszych podróży w dziejach muzyki opisuje John Lomax - jej uczestnik i organizator. Wraz z żoną Ruby spędził kilka miesięcy w południowych Stanach Zjednoczonych, nagrywając ponad 25 godzin piosenek śpiewanych przez napotkanych muzyków. Razem skonstruowali oni równocześnie jeden z mitów założycielskich muzyki amerykańskiej; nową metodę muzykologii, która nazywana będzie nagrywaniem terenowym i wreszcie - pewne nastawienie poznawcze, które można by w skrócie nazwać fonoturystyką.


Cały artykuł dostępny w wersji papierowej "Fragile"